Wang insurans tidak ikut syarak bukan harta pusaka

ANAK lelaki saya sudah meninggal dunia dan meninggalkan saya, ibunya, seorang isteri serta dua anak perempuan. Saya sudah mendapatkan Surat Pentadbir Kuasa bagi mentadbir harta arwah. Baru-baru ini, pihak insurans mengeluarkan wang insurans nyawa secara berkelompok arwah kepada balunya. Dalam surat itu, beliau diamanahkan sebagai wasi dan hendaklah membahagikan wang berkenaan mengikut hukum faraid. Arwah tiada meletakkan penama untuk insurans itu. Namun, sehingga kini balu arwah tidak membahagikan wang berkenaan mengikut faraid atau menyimpan di tabung amanah untuk cucu saya walaupun dinasihatkan berkali-kali. Alasannya ialah wang insurans itu adalah insurans konvensional dan bukan secara Islam, jadi tidak perlu dibahagikan mengikut faraid. Apakah hak saya dan waris lain khasnya cucu terhadap wang insurans nyawa itu sama ada ia secara konvensional mahupun Islam.

Ayah dan datuk,

ISU dalam kes ini ialah sama ada wang pampasan insurans nyawa boleh dianggap sebagai harta pusaka atau sebaliknya kerana seseorang yang mengambil insurans nyawa sama ada melalui syarikat insurans konvensional atau secara Islam, beliau akan mencarum sejumlah wang tertentu setiap bulan.
Menurut Akta Insurans, insurans nyawa yang diambil pencarum terbahagi kepada dua jenis iaitu insurans nyawa yang dilantik penama dan insurans nyawa tidak dilantik penama. Pampasan insurans nyawa yang tidak dilantik penama adalah menjadi harta pusaka dan hendaklah dibahagikan kepada waris mengikut hukum faraid. Bagi pampasan insurans nyawa dilantik penama, ada dua keputusan mahkamah yang berbeza di mana dalam kes Re Man Minhat (1965) 2 MLJ 1 yang diikuti oleh kes Re Bahadun Hassan (1974) 1 MLJ 4, mahkamah memutuskan pampasan insurans nyawa menjadi hak penama. Namun, dalam kes Re Ismail Rentah (1939) FMSLR 230 dan (1940) MLJ 98, Mahkamah Tinggi memutuskan sebaliknya di mana fakta kes lebih kurang sama dengan kes Re Man Minhat, penama adalah isteri si mati. Mahkamah memutuskan bahawa undang-undang Islam adalah sebahagian undang-undang awam negeri. Di bawah undang-undang Islam, mengikut kajian mahkamah seseorang boleh membuat hibah harta yang tertentu ketika hayatnya.
Hibah yang diberi dalam marad al-mawt dianggap sebagai pemberian melalui wasiat, pemberian kepada seorang waris (isteri) adalah tidak sah melainkan waris lain bersetuju. Surat penama tidak boleh dianggap sebagai hibah masa hidup kerana tiada pindah milik kepada orang yang menerima. Oleh itu, mengikut undang-undang Islam, jumlah wang itu terpulang untuk dibahagikan kepada semua waris dan bukan menjadi milik isteri sebagai penama. Hukum berkaitan penama sudah difatwakan pada 1973 di mana penama Kumpulan Wang Simpanan Pekerja (KWSP), Wang Simpanan Pejabat Pos, bank, insurans dan syarikat kerjasama adalah sebagai orang yang melaksanakan wasiat si mati untuk dibahagikan kepada orang yang berhak menurut pembahagian faraid. Penama adalah orang yang diberi kuasa untuk mengeluarkan wang si mati dengan mudah dan segera tanpa perlu melalui proses pembahagian harta pusaka mengikut undang-undang pembahagian harta pusaka. Namun, penama bukanlah pemilik wang itu kerana penama hanyalah bertindak sebagai wasi atau pemegang amanah. Selepas mengeluarkan wang, penama hendaklah membahagikannya kepada waris mengikut faraid. Dalam kes tuan, laporan polis boleh dibuat berkaitan tindakan balu arwah pecah amanah sebagai wasi pampasan insurans seperti dinyatakan dalam surat syarikat insurans kepadanya. Tuan juga boleh memfailkan kes di Mahkamah Sivil bagi tuntutan itu. Namun, rujukan harus dibuat kepada fatwa berkaitan penggunaan wang insurans nyawa itu. Pada 1979, Kesatuan Ulama Fiqh Dunia yang bersidang di Makkah, majoritinya memutuskan insurans jenis perniagaan sama ada ke atas barang perniagaan, nyawa dan lain-lain daripada jenis harta adalah haram. Pada 1985, majoriti ulama sedunia mengharuskan insurans jenis kerjasama iaitu insurans termasuk dalam jenis kontrak sumbangan ikhlas yang diikat untuk mencapai matlamat bantu membantu antara individu masyarakat yang menghadapi musibah dan demi mengurangkan bebanan ditanggung berdasarkan syarat ditetapkan oleh syarak. Fatwa Negeri Selangor Darul Ehsan memutuskan hukum memakan wang daripada wang insurans nyawa bagi syarikat insurans yang mengamalkan kegiatan bertentangan dengan hukum syarak adalah haram. Maka, tuan perlu meneliti sama ada syarikat insurans arwah menjalankan kegiatan yang menurut hukum syarak atau tidak sebelum membelanjakan wang pampasan itu. Jika syarikat berkenaan tidak menjalankan kegiatan mengikut hukum syarak, wang daripada insurans selepas pencarum meninggal dunia hukumnya adalah tidak menjadi harta pusaka. Hanya wang pendahuluan atau wang yang dibayar setiap bulan oleh si mati saja menjadi harta pusaka dan perlu dibahagikan mengikut faraid. Berbincanglah secara baik dengan balu arwah serta dapatkan khidmat guaman yang meliputi undang-undang sivil dan hukum syarak supaya pembahagian dan penggunaan wang insurans itu menurut hukum syarak.

Jawapan disediakan Exco Persatuan Peguam Syarie Malaysia (PGSM), Siti Razasah Abd Razak. Sebarang komentar boleh dihantar ke exco@yahoo.com. Layari http:// peguamsyarie.blogspot.
http://www.bharian.com.my/Current_News/BH/Thursday/Agama/20080611224403/Article/index_html

veni vidi vici

Islamic laws and non-Muslims

IKIM VIEWS
By Dr WAN AZHAR WAN AHMAD
Senior Fellow/Director,Centre for Syariah, Law and Political Science
Tuesday May 20, 2008
http://www.thestar.com.my/columnists/story.asp?file=/2008/5/20/columnists/ikimviews/21293734&sec=IKIM%20Views

One of the fundamental teachings of Islam is that non-Muslims are guaranteed freedom to practise their religions and customs without any restriction as long as non-Muslims reciprocate by not being insensitive to the Muslim community. The Constitution, too, categorically restricts Islamic laws to Muslims.

IMPOSING Islamic law on non-Muslims? Answer: A big ‘NO’. It should not have been an issue and was utterly misconceived in the first place.

All the hue and cry surrounding it, I believe, was due to the misrepresentations made by Muslims as well as non-Muslims which created confusion in both communities, and which lead to a considerable refusal by the non-Muslims to listen and understand more.
The combination of this cause and effect situation has created substantial islamophobia.
One of the fundamental teachings of Islam is that non-Muslims are guaranteed freedom to practice their religions and customs without any restriction as long as the non-Muslims reciprocate by not being insensitive to the Muslim community.

Many Quranic verses and Prophetic traditions, as translated into state policies by various Muslim governments over the centuries, bear witness to this fact.
Islamic laws were never imposed on the non-Muslims unless they themselves, freely and by their own will choose to be adjudicated according to Islamic law.
If there exists any interference or oppression by Muslims on non-Muslims, it does not originate from the teachings of Islam, but rather from the “dark side” or confusion of Muslim themselves.
This is most likely due to their ignorance of their own religion, personal motives, socio-political interests or all three.

The position of Islam vis-à-vis non-Muslims is clear as far as doctrine is concerned.
During the time of Prophet Muhammad, it happened several times that when non-Muslims were caught committing offences with Muslims as their cohorts, the former were adjudicated according to their own laws, be they religious or customary.

Conversely, there were also occasions where non-Muslims would willingly submit to Islamic law in settling their disputes with Muslims.

The most famous case is perhaps one between the fourth caliph, Ali b. Abi Talib and a Jew over a saddle. Ali failed to produce sufficient evidence, and the case was decided in favour of the Jew.
In the case of Malaysia, the 9th Schedule of the Federal Constitution, consolidated by numerous other Acts of Parliament and state enactments, simply affirm the above said basic doctrine of Islam, that in general Islamic laws are not applicable to non-Muslims.

The Constitution not only categorically restricts Islamic Law to Muslims, but also places it under the jurisdiction of state assemblies. Due to these states having limited resources, this consequently deprives the Syariah judicial system of a better infrastructure, reliable human capital management and related facilities/amenities.

The impact of the Constitution is far-reaching. It allows two different legal and judicial systems to run parallel with each other: civil and Syariah.

While some may argue that Islamic Law is superior to all other man-made laws, the reality is not so. For example, the most severe form of punishment that can be meted out by the Syariah courts is still less than that of the punishment meted out by the lowest court in the civil system.
It is against this sorry tapestry that many concerned Muslims crave for the improvement in the administration and management of Islamic affairs in this country.

Let’s draw reference to the question of charging and punishing non-Muslims for khalwat (close proximity) in Malaysia. It’s clear, especially to those in the legal fraternity, that the Syariah court has no jurisdiction whatsoever to try such a case.

Justice means to put things in their right and proper places. In a situation involving a non-Muslim offender who does not profess the religion of Islam, justice in this context would be to not subject him/her to Islamic law.

A more appropriate measure would be to refer him/her to other laws in accordance with his/her religion or custom, if indeed any such law exists.

As alluded the situation may be different if he freely agrees or is willing to be adjudicated according to the Syariah court. But the current legal practice of this country is primarily shaped by the Constitution; and therefore to subject a non-Muslim to Islamic law is unrealistic, until and unless certain constitutional provisions are amended.

The modern legal requirements appear to prescribe that every single legal provision must be officially put in writing, otherwise no court can claim any clear jurisdiction.
This problem leads to several questions: Are we relying too much on laws passed by Parliament or state assemblies? If one were to accept this, then we tend to become too legalistic and mechanical. Does not the court have this notion of “inherent jurisdiction,” whereby judges are expected to be more innovative and creative in making their judgments or in exercising personal reasoning (ijtihad, in the case of Syariah courts)? To what extent is this notion of “inherent jurisdiction” realised by the judges of both the civil and Syariah courts?

Another question emerges: If there are no specific laws available in the religion or customs of the non-Muslim offender, how do we deal with him/her? Can we charge him/her under the Malaysian Penal Code? Even if we could, there will be some who will stand up against what they see as “moral policing.”

Because of our different backgrounds, upbringing and education, and hence different worldviews, there are perhaps certain elements of conduct that some may deem immoral but may not appear that way to some others.

What is wrong with khalwat or even adultery if it involves consenting parties? It may be religiously and morally disgusting, and yet completely acceptable in the legal sense.
One may argue that when some object to the application of Islamic law on non-Muslims, they were unaware of the greater wisdom behind such an idea.

They should not look at the issue strictly from the religious perspective alone. Evil acts like deliberate murder, theft, breach of trust, adultery, same sex relationships, etc, are all at the lowest standards of morality, some of which drag humanity towards bestiality or worse, and is abhorred by all religions.

I cannot think of any particular religion or culture condoning such acts. On whatever grounds, only the mentally retarded would say that those acts are neither immoral nor irreligious.
Therefore, when Islamic law specifies certain punishments for certain immoral actions, its primary aim is to preserve good conduct, the natural order, justice, peace and tranquillity for the individual self and consequently for society at large. This objective is in fact shared by many value systems, be they religious or ethical in nature.

The fact that many subscribe to absolute freedom devoid of any moral consideration, let alone religious consideration only portrays how detached they are from the principle of right and wrong, good and evil.

They have become secularists, denying the role and importance of ethics and morality, and ultimately of religion itself, and yet it is they who loudly demand religious freedom.

They propagate the notion of liberating man first from all forms of metaphysical foundation, namely ethics and morality and then religion over his reason, language and action. In this process correctly referred to as secularisation, values are sacrificed.

What they desire ultimately are secular morals where all value systems including religion are rendered momentary and relative, where man is absolutely free to behave according to his lust and bestial desire. Therefore, in reality they are actually the propagators and defenders of a life without morality or religion.

The notion of freedom of action and expression stemming from the doctrine of human rights cannot be referred to as freedom, because freedom means to choose what is good and beneficial.

Wang pencen tidak dikira harta pusaka

Jawapan disediakan Exco Persatuan Peguam Syarie Malaysia (PGSM), Siti Razasah Abd Razak. Sebarang komentar boleh dihantar ke excopgsm@yahoo.com. Layari http://peguamsyarie.blogspot/.

Maka, huraian ini adalah khusus kepada huraian biasa berkaitan pencen, pencen terbitan, ganjaran dan ganjaran terbitan.

Apabila pesara meninggal dunia, bayaran pencen kepada akan diberhentikan. Bayaran pencen akan disambung bayar kepada orang tanggungan dan bayaran itu dinamakan Pencen Terbitan. Akta Pencen menetapkan apabila pesara meninggal dunia, bayaran pencen berikutnya akan dibayar kepada orang tanggungan yang layak menerima saja.

Tafsiran orang tanggungan menurut Akta Penyelarasan Pencen 1980 (Akta 238) menyatakan, mereka termasuklah balu atau duda dan anak pesara (si mati) yang belum mencapai umur 21 tahun dan belum berkahwin serta anak yang menuntut di institusi pengajian tinggi untuk ijazah pertama. Anak angkat, cacat otak atau hilang upaya jasmani secara kekal sehingga tidak mampu menanggung diri sendiri juga layak mendapat pencen terbitan itu.

Untuk menentukan jumlah akan diterima setiap bulan oleh tanggungan, ia dikira 1/600 x tempoh perkhidmatan (dikira dalam bulan) x gaji terakhir pesara.

Menurut Wan Abdul Halim Wan Harun dalam Pengurusan dan Pembahagian Harta Pusaka yang merujuk kertas taklimat Pengurusan Pencen di bawah Sistem Pentadbiran Pencen oleh Bahagian Pencen Jabatan Perkhidmatan Awam antara lain menyatakan, objektif Skim Pencen yang hanya dibuat kepada tanggungan pesara dan bukannya waris menurut faraid adalah untuk meringankan beban tanggungan dengan memberi saraan hidup kepada tanggungan pesara yang meninggal dunia sebagai pengorbanan atau pemberian kerajaan kepada kakitangannya. Maka, pencen terbitan tidak dikategorikan sebagai harta pusaka.

Ganjaran pula adalah pemberian majikan kepada kakitangan yang sudah bersara atau dikehendaki bersara daripada perkhidmatan kerajaan. Ia diberikan secara sekali gus kepada anggota yang berpencen bukan seperti pencen yang akan dibayar setiap bulan kepada pesara.

Menurut Wan Abdul Halim yang merujuk Perkara 4 Peraturan-peraturan Pencen 1980 PU (A) 176 tahun 1980, ganjaran diberikan kepada pesara dikira mengikut formula yang ditetapkan iaitu 1/20 x tempoh perkhidmatan (dikira dalam bulan) x gaji terakhir diterima.

Namun, jika seseorang itu bersara, ganjaran akan diberikan kepadanya. Jika beliau meninggal dunia, ganjaran akan diberikan kepada tanggungannya iaitu balu, anak, duda dan ibu bapa. Ia dinamakan ganjaran terbitan.

Akta Pencen tidak mentakrifkan ganjaran terbitan sebagai harta pusaka si mati walaupun sehingga kini khalayak mempersoalkan supaya ganjaran terbitan boleh ditakrifkan sebagai harta pusaka dan hendaklah dibahagikan menurut faraid.

Sudah diperbincangkan bahawa ganjaran terbitan tidak boleh disamakan dengan pencen terbitan. Ini kerana pencen terbitan dikatakan sumbangan kerajaan kepada tanggungan si mati setiap bulan dan ia akan terhenti dengan sebab tertentu seperti apabila anak mencapai umur 21 tahun, sudah berkahwin, tamat pengajian ijazah pertama atau balu atau anak kurang upaya kemudian meninggal dunia.

Ganjaran terbitan diberikan bersangkutan dengan khidmat seseorang dalam kerajaan. Jumlah bayaran berdasarkan tempoh perkhidmatan pesara. Oleh itu, perkiraan ganjaran terbitan sudah ada dan jumlahnya sudah diketahui apabila berlaku kematian. Namun, sehingga kini tujuan dan matlamatnya kurang jelas.

Walaupun Jawatankuasa Fatwa pada 12 September 1988 menyarankan supaya Akta Pencen 1980 dikaji semula namun muzakarah bersetuju bahawa ganjaran terbitan dan pencen terbitan tidak termasuk sebagai harta pusaka dan kaedah pembahagiannya tidak tertakluk kepada kaedah pembahagian harta pusaka.

Ini berdasarkan hujah jawatankuasa itu bahawa ganjaran terbitan dan pencen terbitan yang diperuntukkan Akta Pencen 1980 ialah hadiah kerajaan kepada tanggungan kakitangan kerajaan apabila kakitangan itu meninggal dunia.

Pemberian dibuat atas asas ganjaran kerana perkhidmatan dengan kerajaan seperti diperuntukkan dalam Akta Pencen. Pemberian itu disebutkan sebagai hak tanggungan dan jumlahnya tidak diketahui. Maka, ganjaran dan pencen bukanlah sebagai harta pusaka atau peninggalan si mati yang mesti dibahagikan menurut faraid.

Oleh itu, puan dinasihatkan merujuk persoalan puan kepada kaedah pembahagian di Bahagian Pencen Jabatan Perkhidmatan Awam demi mengetahui pembahagian dan tanggungan yang disenaraikan oleh pesara semasa hayatnya.


http://www.bharian.com.my/Current_News/BH/Thursday/Agama/20080514233720/Article/index_html

Caruman KWSP bukan harta sepencarian

Caruman KWSP - Bukan harta sepencarian
Oleh NOOR AZMAH IBRAHIM

MUNGKIN kita pernah terdengar keluhan golongan isteri bahawa walau sesukar mana menjaga suami yang sakit, apabila berlaku kematian mereka hanya layak mendapat `kepala mayat'.
Ini membawa maksud bahawa balu hanya layak ke atas satu perlapan daripada harta yang ditinggalkan suami apabila ia dibahagi-bahagikan mengikut hukum faraid.
Bagaimanapun, dengan perkembangan undang-undang serta kesedaran wanita tentang hak-hak yang ada, tuntutan harta sepencarian mula meluas bukan sahaja apabila berlaku penceraian tetapi juga kematian.

Malah, mahkamah syariah diberi kuasa yang jelas untuk mendengar dan membicarakan tuntutan tersebut dari mana-mana pasangan Islam yang telah bercerai sebagaimana yang diperuntukan di dalam Enakmen Keluarga Islam yang digubal di negeri-negeri.
Jika harta-harta seperti rumah dan kereta jelas boleh dituntut dengan mengambil kira sumbangan secara langsung atau tidak, namun status wang caruman di dalam Kumpulan Wang Simpanan Pekerja (KWSP) masih menimbulkan persoalan.

Walaupun ada sesetengah pihak bertegas bahawa ia adalah harta sepencarian berdasarkan sumbangan secara tidak langsung, namun sehingga kini ia masih tergantung.
Pensyarah di Jabatan Syariah dan Undang-undang Akademi Pengajian Islam Universiti Malaya (UM), Prof. Madya Dr. Suwaid Tapah berkata, caruman wang KWSP bukan dianggap sebagai harta sepencarian melalui sumbangan secara tidak langsung jika dirujuk kepada konsep asalnya.
Sebaliknya, ia merupakan harta milik peribadi penama dan hanya mereka yang mempunyai hak mutlak ke atasnya wang tersebut.

``Berdasarkan kes-kes yang telah diputuskan di mahkamah syariah, tidak begitu jelas sama ada caruman KWSP sudah diiktiraf sebagai harta sepencarian atau sebaliknya.

``Malah sehingga kini, belum ada fatwa yang jelas mengenainya walau ramai berpendapat ia adalah harta sepencarian,'' katanya semasa menyampaikan ceramah pada Siri Penerangan Undang-undang Islam: Harta Sepencarian dan Wang Simpanan KWSP di Kuala Lumpur, baru-baru ini.

Menurut Dr. Suwaid, berdasarkan mekanisme dan peraturan Seksyen 51 dan 54 Akta KWSP, tuntutan harta sepencarian berasaskan sumbangan secara tidak langsung tidak berbangkit.
Sehingga kini, hanya satu kes yang diputuskan membabitkan tuntutan tersebut daripada simpanan suami di dalam KWSP.

Katanya, dalam kes Mariam dan Mohamed, Mahkamah Rendah Terengganu telah memerintahkan kepada defendan supaya menyerahkan RM18,000 daripada carumannya kepada plaintif.

Bagaimanapun, perintah tersebut dikeluarkan berasaskan persetujuan kedua-dua belah pihak yang mana penama dengan rela memberikan jumlah tersebut kepada bekas isteri.

``Sehingga kini, memang tidak ada akta sama ada dalam enakmen keluarga Islam mahupun KWSP yang membolehkan pihak ketiga mengeluarkan wang tersebut tanpa kebenaran penama termasuklah mahkamah.

``Cuma jika suami tidak menjelaskan mutaah, hutang, nafkah dan sebagainya dan tiada harta yang lain, maka isteri boleh menuntutnya daripada wang KWSP melalui perintah mahkamah apabila tiba tempoh matang,'' jelasnya.

Bagaimanapun, kata beliau, di mahkamah sivil, tuntutan caruman dalam KWSP dan gratuiti ketika persaraan telah diputuskan sebagai harta perkahwinan.
Pasangan yang berkenaan boleh memohon injunksi bagi menghalang majikan atau agen daripada mengeluarkan sehingga permohonan diselesaikan.

Sementara itu, Timbalan pengurus Bahagian Perancangan Korporat KWSP, Shahril Juraimi pula berkata, pandangan bahawa KWSP adalah harta sepencarian adalah tidak tepat.
Menurutnya maklum balas secara lisan yang diterima daripada Jawatankuasa Majlis Fatwa Kebangsaan, simpanan KWSP suami sebagai harta sepencarian tidak boleh dipakai secara menyeluruh, sebaliknya hanya berdasarkan kes-kes tertentu sahaja.
Fatwa yang ada hanya berkaitan ahli meninggal dunia sebagai harta pusaka yang mesti dibahagikan mengikut faraid dan penama KWSP hanya sebagai pentadbir.
Bagaimanapun KWSP tidak mempunyai kuasa untuk mengambil tindakan keatas penama yang tidak menjalankan tanggungjawab sebagai wasi atau pentadbir tersebut di bawah Akta KWSP.

``Simpanan ahli KWSP yang masih hidup adalah hak mutlak ahli berkenaan dan tidak boleh dipindahkan kepada pihak lain.

``Sama ada orang ketiga atau pihak mahkamah yang memerintahkan, KWSP tidak mempunyai kuasa untuk mengeluarkannya kecuali dengan persetujuan ahli,'' jelasnya.

Bagaimanapun, kata beliau, jika caruman yang dibuat oleh salah satu pasangan dijadikan sebagai harta yang dipertikaikan dan menjadi kes mahkamah sama ada di mahkamah sivil atau syariah, pihak kwsp mempunyai budi bicara menasihati ahli supaya menyempurnakan perintah tersebut sebaik-baik sahaja caruman layak dikeluarkan.

Dengan perkataan lain, perintah mahkamah berkenaan adalah bagi memudahkan pihak KWSP mentagkan caruman kepada penama yang disebut oleh mahkamah berkenaan.
Pensyarah di Jabatan Syariah, Fakulti Pengajian Islam Universiti Kebangsaan Malaysia (UKM) Prof. Madya Dr. Mohd Rizduan Awang pula berkata, KWSP hanya boleh diiktiraf sebagai harta sepencarian jika ada pindaan yang berkaitan pada Akta KWSp mahu pun Enakmen Keluarga Islam.

Katanya, sehingga kini, akta dan undang-undang KWSP atau pencen yang sedia ada bertentangan dengan tuntutan tersebut.
``Mungkin KWSP boleh diiktiraf sebagai harta sepencarian jika ada fatwa yang berkaitan serta akta KWSP dan Enakmen keluarga Islam dipinda.
``Jika sudah diiktiraf, jangan lupa, suami juga mempunyai hak yang sama ke atas caruman KWSP isteri, bukan hanya isteri ke atas suami jika berlaku penceraian,'' katanya.
Bagaimanapun, secara peribadi, beliau bersetuju dengan pendapat Dr. Suwaid dan Shahril bahawa caruman KWSP bukan harta sepencarian.

Katanya, selain bertentangan dengan akta dan undang-undang yang sedia ada, ia adalah hak seorang pekerja untuk persediaan di hari tua.
``Ia juga bertentangan dengan fatwa yang dikeluarkan oleh Majlis Fatwa Kebangsaan sebab ia dianggap sebagai wasit dan dibahagikan mengikut faraid apabila berlaku kematian
``Malah tidak pernah berlaku di mahkamah syariah yang memutuskan kwsp sebagai harta sepencarian kerana tidak ada dalam enakmen undang-undang syariah,'' jelasnya.

Selain itu, katanya, tujuan asal setiap pekerja diwajibkan mencarumkan wang ke dalam KWSP juga tidak akan tercapai jika ia dianggap sebagai harta sepencarian.
Malah, pelbagai masalah dari segi perlaksanaan akan timbul kerana ia melibatkan perkiraan yang rumit terutama bagi mereka yang berpoligami, caruman terkumpul sebelum berkahwin serta jenis akaun yang boleh digunakan untuk tujuan tersebut.
source:
UM 28/5/2003
http://www.utusan.com.my/utusan/archive.asp?y=2003&dt=0528&pub=utusan_malaysia&sec=keluarga&pg=ke_05.htm&arc=hive